Historia Białego Klasztoru

Biały Klasztor powstał w Nowym Sączu w 1897r. jako czwarty dom Zgromadzenia Sióstr Niepokalanego Poczęcia NMP.

Projektodawcą obiektu był architekt krakowski Karol Knaus. Przedstawił on plan i kosztorys budowy do zatwierdzenia założycielce Zgromadzenia bł. Matce Marcelinie Darowskiej w lutym 1895 roku. Poświecenia ukończonego klasztoru z kaplicą i szkoły dokonał biskup tarnowski Ignacy Łobos już 8. września 1897r.

Bł. Matka Marcelina Darowska przeznaczyła Biały Klasztor na miejsce pracy wychowawczo-dydaktycznej Zgromadzenia. Obok szkoły średniej z internatem aż do roku 1933 istniała bardzo licznie uczęszczana szkółka ludowo-podstawowa, bezpłatna, dla dzieci z okolicy, szczególnie z pobliskiej Kolinii Kolejarzy. W roku szkolnym 1897/98 w szkole było zaledwie 16 uczennic, liczba ta w miarę lat szybko wzrastała, natomiast w szkółce w pierwszym roku było aż 120 dzieci.

Od chwili poświęcenia domu praca apostolska Zgromadzenia w Białym Klasztorze trwa bez przerwy. W czasie działań wojennych obu wojen światowych, w czasie okupacji hitlerowskiej, mimo licznych represji okresu stalinowskiego siostry z gronem nauczycieli świeckich bez przerwy, choć nieraz w ukryciu, nauczały i wychowywały polską młodzież w duchu zasad chrześcijańskich, w gorącym patriotyźmie.

Pięknym świadectwem owoców tej pracy były obchody 100-lecia istnienia i działalności Białego Klasztoru. Na uroczystościach zgromadziło się około 700 dawnych wychowanek. Wszystkie wyrażały swoje przywiazanie do szkoły i wdzięczność za przekazane im zasady.

Zaleszczyki, 2 października 1894r.

Okoliczności nakazywały nam rozwinięcie czwartego domu: aby otrzymać ostateczną aprobatę Reguły naszej od Stolicy Apostolskiej, potrzeba wykazać rozwój Zgromadzenia. Rozszerzenie się pola pracy - dom nowy, tego rozwoju dowodem. I zaczęłam chodzić około wynalezienia odpowiedniej miejscowości na nowy Przybytek Panu, na nową pracownię dla sług Jego. I szukało się długo ... (Olesko, Wiśnicz). Sprawa Boża celem życia naszego. Ufajmy, że z tej zawsze Pan nasz - sprawę Kraju i dobro jego wyprowadzać będzie, tylko po swojemu, nie wedle zachceń i sądów ludzkich. Odwróciłyśmy się więc, nie bez umartwienia od obu tych gmachów, a posłały budowniczego starego sługę Zgromadzenia, w inną stronę, dla opatrzenia innych siedlisk, które nam do nabycia proponowano. I tam nic odpowiedniego nie znalazł; lecz w przejeździe, oczy się jego zatrzymały na jednej miejscowości pod Nowym Sączem, która nie posiadała żadnego budynku, z którego by się dało klasztor przerobić, ale mogła się sama nadać pod budowę klasztoru. Wróciwszy do Jarosławia, gdzie nań czekałam opowiedział mi o tym (Kołodziejski). Ruszyłam z S. Paulą, która mi zwykle w podróżach mych towarzyszy, aby miejscowość tę zwiedzić. Była to realność należąca ongi do OO.Franciszkanów, fundowanych przez św Kingę, zniesionych przez Józefa II. Dwa budynki stare i nędzne, zapuszczenie niedbałe, niegospodarne, zniszczenie i nieład wszędzie - oto, co się oczom naszym przedstawiło i raczej zrażało, niż pociągało serce. Ale ono niezależnie od woli i rozumu człowieka, a przystępne działaniu łaski, wpływ jej uczuło, że to jest miejsce naznaczone wolą Pana, na gniazdko dla Zgromadzenia. I odtąd wszystko nas w tym przekonaniu utwierdzało, a ile razy, wśród trudności zewnętrznych, tłumnie powstających, chciałam przypuścić, że mażnaby znaleźć coś dogodniejszego, coś łatwiejszego do nabycia, Pan się zasłaniał, odwracał i dziwny zamęt wnętrzny powstawał. Trzy tygodniowy pobyt mój z S. Paulą w Nowym (...) był dla mnie jednym promieniem świetlanym i szczęściodajnym wnętrznie. Wesele było ponad ból. Słowa, które mi Pan Jezus w sercu powiedział (w Niżniowie, w loży, 18 kwietnia) gdy Go prosiłam, aby mi nie odmawiał swojej pomocy w sprawie czwartego domu, dał łaskę Swą i potrzebne z nią środki: "Dam Wam i dawać będę" przystosował mi się do Sącza, miłym i drogim mi go uczyniły.